درمان پارکینسون بدون جراحی و پیشگیری از اختلال در سلول های عصبی مغز


بیماری پارکینسون (PD) بر شکل حرکات شما اثر می‌گذارد. این بیماری زمانی اتفاق می‌افتد که مشکلی در سلول‌های عصبی مرکزی در مغز وجود داشته باشد. به صورت طبیعی، این سلول‌های عصبی، ماده‌ی شیمیایی مهمی به نام دوپامین را تولید می‌کنند. دوپامین، سیگنال‌هایی را به آن بخش از مغز می‌فرستد که حرکات را کنترل می‌کند. این ماده به عضلات اجازه می‌دهد تا به نرمی حرکت کرده و آنچه که شما می‌خواهید را انجام دهند. اگر مبتلا به پارکینسون باشید، این سلول‌های عصبی در هم می‌شکنند. در این صورت شما دوپامین کافی نخواهید داشت و در حرکت کردن به شکلی که دلخواه شماست به مشکل برخواهید خورد. پارکینسون یک بیماری پیش‌رونده است، به این معنا که با گذشت زمان بدتر می‌شود. اما معمولاً این اتفاق به آهستگی و در طول سالیان، رخ می‌دهد. خبر خوب اینکه، درمان‌هایی وجود دارند که به شما کمک می‌کنند تا با وجود پارکینسون، به خوبی زندگی کنید.

 شیوع پارکینسون در مردان بیش از زنان و به خصوص پس از سن 60 سالگی، گزارش شده است. میانگین سن شروع علائم بیماری پارکینسون، 61 سالگی می‌باشد. با این حال، ده درصد از بیماران، پیش از سن چهل سالگی، مبتلا شناخته می‌شوند. شواهد رو به رشدی وجود دارند بر این موضوع که پارکینسون ممکن است ارثی باشد.  داروهای و تراپی‌های مکمل پارکینسون که برای بهبود علائم آن استفاده می‌شوند، به صورت مداوم رو بهبود هستند. در کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی دکتر دهقان با هدف بر درمان بیماری پارکینسون و کاهش عوارض ناشی از این بیماری روش‌های درمانی نوین و جدیدی را مانند تحریک مغنایسی مغز، فیزیوتراپی و حرکات ورزشی را در کنار دارو برای بیماران مبتلا به پارکینسون تجویز می‌کند. برای دریافت نوبت جهت درمان پارکینسون در این کلینیک با شماره 03132226284 تماس حاصل فرمایید.

چه چیزی باعث بیماری پارکینسون می‌شود؟


هیچ کس با اطمینان نمی‌داند که چه چیزی باعث در هم شکستن این سلول‌های عصبی می‌شود. اما دانشمندان، تحقیقات بسیاری را برای یافتن پاسخ انجام داده‌اند. آنها علت‌های محتمل زیادی را شامل سن و سموم موجود در محیط، مورد مطالعه قرار داده‌اند. ژن‌های غیر طبیعی ممکن است باعث بروز این بیماری در برخی افراد شوند. اما تاکنون، شواهد کافی وجود نداشته است که این بیماری همیشه به ارث می‌رسد.

علائم پارکینسون


چهار نشانه‌ی اصلی پارکینسون شامل موارد زیر می‌باشند:

  •  رعشه، به معنای تکان خوردن یا لرزش. این رعشه ممکن است بر دست‌ها، بازوها یا پاهای شما اثر بگذارد.
  •  عضلات سفت
  •  حرکات آهسته
  •  مشکلاتی در برقراری تعادل یا راه رفتن

رعشه، احتمالاً اولین علامتی است که متوجه آن می‌شوید. این یکی از شایع‌ترین علائم این بیماری است، گرچه همه‌ی مبتلایان آن را ندارند. مورد مهم‌تر اینکه، همه‌ی کسانی که دچار رعشه هستند، مبتلا به پارکینسون نیستند. رعشه معمولاً در یک بازو یا پا یا تنها یک طرف بدن آغاز می‌شود. این رعشه ممکن است با تکان دادن اندام یا زمان خوابیدن بهتر شود. به وقت خود، پارکینسون تمامی عضلات بدن شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بنابراین ممکن است باعث بروز مسائلی مانند مشکلات بلع یا یبوست شود. در مراحل نهایی بیماری، شخص مبتلا ممکن است دارای مشکلاتی در صحبت و دیگر مسائل باشد. برخی از افراد نیز توانایی‌های ذهنی خود را از دست می‌دهند (زوال عقل). علائم بیماری معمولاً در 50 تا 60 سالگی در افراد ظاهر می‌شود. اما گاهی اوقات این علائم زودتر شروع می‌شوند.

بیماری پارکینسون چگونه تشخیص داده می‌شود؟


پزشک پرسش‌هایی را درباره‌ی علائم و سابقه‌ی سلامت شما پرسیده و یک تست عصبی می‌گیرد. این آزمایش شامل پرسش‌ها و تست‌هایی است که نشان می‌دهند عصب‌های شما چطور کار می‌کنند. برای مثال، پزشک مشاهده می‌کند که حرکات شما چگونه است، قوت و انعطاف‌پذیری عضلات شما را چک کرده و بینایی شما را مورد بررسی قرار می‌دهد. در برخی از موارد، پزشک از شما می‌خواهد که یک دارو را امتحان کنید. چگونگی عملکرد این دارو به پزشک کمک می‌کند که بداند مبتلا هستید یا خیر. هیچ تست آزمایشگاهی یا آزمایش خونی نیست که به پزشک در تشخیص این بیماری کمک کند. اما شما ممکن آزمایش‌هایی بدهید تا به پزشک خود کمک کنید که دیگر بیماری‌هایی را که ممکن است باعث علائم شما شده باشند، رد کند. برای مثال، ممکن است آزمایش ام آر آی را برای بررسی احتمال سکته یا تومور مغزی انجام دهید.

پارکینسون چگونه درمان می‌شود؟


تا به امروز، هیچ درمانی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد. اما انواع متعددی از داروها هستند که می‌توانند علائم را بهبود بخشیده و کنار آمدن با بیماری را ساده‌تر کنند.

دارو درمانی

لوودوپا (که به نام ال دوپا هم شناخته می‌شود)، بهترین دارو برای کنترل علائم پارکینسون است. اما در صورتی که در طولانی مدت یا در دوز بالا از این دارو استفاده شود، می‌تواند باعث بروز مشکلاتی گردد. بنابراین پزشکان گاهی از دیگر داروها برای درمان مراحل اولیه‌ی بیماری استفاده می‌کنند.

ماساژ درمانی

بیماران اغلب گزارش می‌کنند که ماساژ یک روش عالی برای مدیریت درد و یا استرس است. ماساژ درمانی همچنین یک روش خوب برای ایجاد محرک برای پاهاست، که می‌تواند در درمان بیماران متبلا به سندروم پای بی‌قرار (RLS) مفید باشد.

طب سوزنی

درمان رعشه‌ی پارکینسون با طب سوزنی و داروهای گیاهی، دارای سابقه‌ی طولانی در گروه بیماری‌های لرزشی و تشنجی می‌باشد. درمان پارکینسون با طب سوزنی، نه تنها مغز را در نقاطی که اعصاب دوپامینرژیک از دست رفته‌اند درمان می‌کند (که این نقص، نشانه‌ی اصلی بیماری پارکینسون می‌باشد)، بلکه همچنین دیگر به دیگر سیستم‌های اندامی به تعریف پزشکی سنتی چینی سود می‌رساند و بنابراین، برای مقابله با نشانه‌های غیرحرکتی مفید بوده و کیفیت کلی زندگی فرد مبتلا به پارکینسون را بهبود می‌بخشد.

درمان اولتراسوند متمرکز

درمان اولتروسوند با متمرکز کردن امواج صوتی درون بدن و به منظور تولید یک نقطه‌ی برانگیخته‌ی کوچک عمل می‎کند، بسیار شبیه یک ذره‌بین شیشه‎ای که نور را متمرکز کند. با کنترل دقیق این فرایند، پزشکان می‌توانند مدارهای مغناطیسی معیوب را قطع کرده یا بافت‌های نامطلوب را تخریب می‌نماید. برخلاف جراحی سنتی مغز، هیچ نیازی به دریل کردن یا بریدن جمجمه نیست. تصویربرداری رزونانس مغناطیسی به پزشکان اجازه می‌دهد تا مکان و شدت عمل را در زمان درست مشاهده کننده که این موضوع، در زمان انجام تغییرات دائمی بر روی مغز، یک ویژگی مهم از نظر ایمنی می‌باشد.

تحریک مغناطیسی مغز

یک دوره از تحریک مغناطیسی مغز به صورت تکراری و با فرکانس پایین (rTMS)، که بر روی ناحیه‌ی محرک تکمیلی (SMA) انجام می‌شود، علائم حرکت در بیماران مبتلا را بهبود می‌دهد. یک آزمایش کنترل شده‌ی تصادفی، نتایجی را در این باره نشان داده اند.

ورزش

تأثیر ورزش بر روی بیماری پارکینسون روشن نیست، اما ورزش می‌تواند توانایی بدن را افزایش داده و بنابراین فرد کمتر از پا بیفتد. ورزش کردن همچنین تعادل را بهبود داده و به افراد کمک می‌کند تا کمتر با مشکلات راه رفتن مواجه شوند. ورزش همچنین عضلات معینی را قوی می‌کند، بنابراین افراد می‌توانند بهتر صحبت کرده و راحت‌تر غذا را قورت بدهند. پیاده‌روی، باغبانی، شنا، کوهنوردی و دیگر فعالیت‌های کلی فیزیکی، احساس تندرستی را بهبود می‌بخشند. بیماران مبتلا به پارکینسون همیشه باید پیش از آغاز یک فعالیت جدید، با پزشک خود مشورت کنند. کارهای بسیاری هست که می‌توانید در خانه انجام داده و به شما کمک کنند که تا حد ممکن مستقل و سلامت بمانید. غذاهای سالم بخورید. به مقدار مورد نیاز استراحت کنید. به مقدار منطقی از انرژی خود استفاده نمایید. هر روز مقداری ورزش کنید. فیزیوتراپی و کار درمانی هم می‌توانند کمک‌کننده باشند.

بیماری پارکینسون چگونه زندگی شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد؟


دریافتن این موضوع که مبتلا به بیماری طولانی مدت و پیش‌رونده‌ای هستید، می‌تواند باعث به وجود آمدن احساسات بسیاری در شما شود. ممکن است احساس عصبانیت، ترس، ناراحتی یا نگرانی از آنچه که پیش روی شماست، داشته باشید. به خاطر سپردن موارد زیر ممکن است به شما کمک کند:

  •  معمولاً پیشرفت این بیماری، بسیار کند است. بسیاری از افراد سال‌های زیادی را با تنها با علائم مینور آن سر می‌کنند.
  •  بسیاری از افراد قادرند با وجود بیماری، سال‌های به کار کردن ادامه دهند. زمانی که بیماری بدتر شد، ممکن است در نحوه‌ی کار کردن خود مجبور به تغییر باشید.
  •  مهم است که نقش فعالی را در مراقبت از سلامت خود به عهده بگیرید. پزشکی را بیابید که به او اعتماد داشته و با او راحت هستید.
  •  افسردگی در میان مبتلایان به پارکینسون شایع است. اگر خیلی احساس ناراحتی یا ناامیدی می‎کنید، با یک پزشک صحبت کرده یا با یک مشاور ملاقات کنید.
  •  اینکه بدانید که تنها نیستید، می‌توانید تفاوت بزرگی را در احساس شما ایجاد کند. از پزشک خود درباره‎ی گروه‎های پشتیبانی پارکینسون پرسیده یا به صورت آنلاین یا در تابلوهای تبلیغاتی به دنبال آنها بگردید.
  •  پارکینسون تنها شخص مبتلا را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد. این بیماری بر افراد نزدیک به شما هم اثر می‌گذارد. آنها را نیز در تصمیمات خود شریک کنید.