درمان پیچ خوردگی مچ پا در نوجوانان و ورزشکاران بعلت آسیب حین ورزش

پیچ خوردگی مچ پا

مچ پاهای شما وظیفه‌ی بسیار مهمی دارند. آنها وزن کل بدن را در بیشتر فعالیت‌های روزانه تحمل می‌کنند و به شما اجازه‌ی راه رفتن، دویدن، پریدن و به عقب برگشتن را می‌دهند. به علت چنین مسئولیت بزرگی، مچ پاها یکی از نواحی بدن هستند که بیشترین احتمال آسیب دیدگی را دارند و مهم‌ترین این آسیب‌ها پیچ خوردگی مچ پا است. پیچ خوردگی مچ پا که قسمت عمده‌ی آسیب‌ها را شامل می‌شود، در برگیرنده‌ی کشیدگی یا پارگی رباط‌ها بوده و یک میزان مشخص درد، تورم و یا حساسیت به لمس را در پی دارد. با اینکه پیچ خوردگی و رگ به رگ شدن مچ پا اغلب در حین ورزش‌ها و سایر فعالیت‌های فیزیکی مشاهده می‌شوند، اما می‌توانند در هر زمانی که مچ پا بیش از حد در جهت نامناسب حرکت کند، رخ دهند.

برخی افراد بیشتر در خطر هستند. برای مثال:

  • تقریباً نیمی (۴۹.۳ درصد) از تمام دررفتگی‌های مچ پا در حین فعالیت‌های ورزشی رخ می‌دهند.
  • ۴۱ درصد از تمام دررفتگی‌های مرتبط با ورزش در مچ پا به علت بسکتبال هستند و بعد از آن فوتبال بیشترین آسیب را در پی دارد، هر فعالیت فیزیکی دیگر که شامل پریدن یا حرکات قطع کننده‌ي مداوم باشد نیز باعث خطر بیشتری می‌شوند.
  • دررفتگی مچ پا می‌تواند در هر سنی رخ دهد، اما بطور معمول در افراد با سن کمتر از ۵۰ سال مشاهده می‌شود و بیشترین نرخ ثبت شده بین سنین ۱۰ تا ۱۹ سال و عمدتاً در ورزشکاران جوان می‌باشد.
  • بیشترین عامل خطر، آسیب دیدگی مچ پا در گذشته است: ابتلا به دررفتگی مچ پا می‌تواند باعث شود که حداقل دو برابر بیشتر مستعد ابتلا به یک آسیب دیگر طی سال بعد باشید.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره 03132226284 تماس حاصل فرمایید.

پیچ خوردگی مچ پا چگونه رخ می‌دهد؟


برخی عوامل زیر می‌توانند باعث پیچ خوردگی مچ پا شوند:

  • رگ به رگ شدن مچ پا می‌تواند هر زمانی که پا بیشتر از دامنه‌ی حرکتی طبیعی خود پیچ می‌خورد، برمی‌گردد یا می‌غلتد، رخ دهد.
  • در بسکتبال، تقریباً نیمی از پیچ خوردگی مچ پا به علت فرود آمدن نامناسب ایجاد می‌شوند و نیمی از آنها (۲۵ درصد از کل موارد) در اثر فرود آمدن روی پای بازیکن دیگر رخ می‌دهند، پیچش یا برگشت شدید (۳۰ درصد) و برخورد (۱۰ درصد) نیز متداول هستند.
  • خارج از ورزش، هر سناریوی دیگری که منجر به این نوع حرکت نامناسب شود می‌تواند باعث این آسیب دیدگی گردد. نمونه‌هایی از آنها افتادن از روی جدول، سر خوردن روی یخ، افتادن از روی پله‌ها، دویدن روی سطوح غیر یکنواخت یا افتادن در یک چاله و حرکت روی یک شی خطرناک می‌باشند.

در اثر پیچ خوردگی مچ پا چه اتفاقی رخ می‌دهد؟


دررفتگی مچ پا تاثیری روی استخوان‌ها (که معمولاً آسیبی نمی‌بینند مگر اینکه یک شکستگی رخ داده باشد) نمی‌گذارد اما روی رباط‌های مچ پا که استخوان‌ها را به هم متصل می‌کنند اثر می‌گذارد. مفصل مچ پا متشکل از سه استخوان است:

  • درشت نی: استخوان اصلی پایین پا می‌باشد که بیشتر وزن بدن را تحمل می‌کند.
  • نازک نی: استخوان نازک‌تر در پایین پا که به تثبیت کردن مچ پا و نگه داشتن عضلات اطراف کمک می‌کند.
  • استخوان قاپ یا تالوس: استخوان کوچکی در بالای قدم پا است که به انتقال وزن و نیروهای فشاری در امتداد مچ پا کمک می‌کند.

اطراف این استخوان‌ها تعدادی تاندون و رباط وجود دارد. تاندون‌ها طناب‌های قوی بافت هستند که عضلات را به استخوان‌ها متصل کرده و چندین عضله حرکت مچ پا را از میان آنها کنترل می‌کنند. هر عضله دارای تاندونی است که آن را به یک یا چند استخوان قدم پا متصل می‌کند. رباط‌ها نوارهای انعطاف پذیری از بافت هستند که یک استخوان را به استخوان دیگر متصل می‌کنند. آنها مفاصل را متصل کرده و با محدود کردن حرکت جانبی و محافظت از مفاصل در برابر حرکات غیر عادی باعث پایداری می‌گردند. رباط‌ها ساختارهای الاستیک هستند بدین معنی که می‌توانند در محدوده‌ی خود کشیده شده و سپس به موقعیت اولیه‌ بازگردند، اما هنگامی که بیشتر از حد طبیعی خود کشیده می‌شوند، می‌تواند آسیب رخ دهد. از آنهایی که مچ پا متشکل از چند استخوان است، شامل چندین رباط برای نگه داشتن آن می‌باشد. پیچ خوردگی مچ پا ناشی از هر گونه نیرویی است که باعث کشیدگی بیش از حد رباط‌های مچ پا شده و می‌تواند منجر به پارگی آنها گردد.

علائم


در صورتی که بطور اتفاقی مچ پای خود را بطور نامناسب به هر یک از روش‌های بالا حرکت دهید و دچار پیچ خوردگی مچ پا شوید، این ناحیه در نتیجه‌ی سیستم دفاعی طبیعی بدن ملتهب می‌شود. این امر منجر به بروز برخی از علائم زیر یا تمام آنها خواهد شد.

  • درد داخل یا اطراف مچ پا که ناشی از حساس‌تر شدن اعصاب می‌باشد، مفاصل معمولاً حساس شده و ممکن است تپش داشته باشند.
  • تورم در اثر افزایش مایع در بافت آسیب دیده
  • قرمزی و گرما در اثر افزایش جریان خون به این ناحیه

انواع پیچ خوردگی مچ پا


بسته به نوع حادثه و میزان نیروی وارد شده، پیچ خوردگی مچ پا می‌تواند از درجه خفیف تا شدید متغیر باشد. برای تسهیل تعیین شدت دررفتگی، یک سیستم دسته بندی با سه درجه مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد. با دانستن علائم و نشانه‌های هر یک از این درجات، بهتر قادر به تصمیم گیری در مورد درمان ضروری و امکان نیاز به مراجعه به پزشک خواهید.

  • رباط‌ها کشیده شده و آسیب‌هایی در فیبرهای آن رخ می‌دهد اما پارگی وجود ندارد.
  • علائم: درد خفیف و حساسیت به لمس، مقداری تورم و سفتی و مشکل احتمالی در دویدن یا پریدن
  • متداول‌ترین درجه دررفتگی مچ پا
  • پارگی بخشی از رباط
  • علائم: تورم و کبودی قابل ملاحظه، درد متوسط، مشکل در راه رفتن، از دست رفتن مقداری از قابلیت حرکت یا استفاده از مچ پا، ناپایداری احتمالی
  • رباط کاملاً پاره شده است.
  • علائم: تورم و درد شدید، بخصوص هنگام راه رفتن، ناپایداری مفصل، از دست رفتن شدید قابلیت حرکت، مشکل احتمالی در تحمل وزن روی پا
  • در برخی موارد ممکن است در اثر این نوع دررفتگی صدای تق تق شنیده شود.

به داخل و بیرون برگشتن مچ پا


  • به داخل برگشتن نتیجه‌ی پیچ خوردن قدم پا به داخل و کشش بیش از حد رباط‌های بیرونی است که منجر به درد تنها در قسمت بیرونی مچ پا می‌شود، این علت شایع‌تر بوده و حدود ۸۰ درصد از پیچ خوردگی مچ پا ناشی از به داخل برگشتن پا هستند.
  •  به بیرون برگشتن و کشش بیش از حد رباط‌های داخلی که منجر به درد تنها در داخل مچ پا می‌گردد.

محل: جانبی، میانی یا HIGH


بسته به محل آن در مچ پا، پیچ خوردگی مچ پا می‌تواند بصورت جانبی، میانی یا بالا دسته‌بندی شود.

  • دررفتگی جانبی مچ پا یک اصطلاح دیگر مورد استفاده برای توصیف دررفتگی به داخل است، اما در این مورد به دررفتگی اشاره دارد که در قسمت بیرونی مچ پا رخ می‌دهد، همانطور که در بالا اشاره شد این ناحیه متداول‌ترین محل دررفتگی می‌باشد (حدود ۸۰ درصد).
  • دررفتگی HIGH یا سین‌دسموتیک نادرتر هستند (تا ۱۵ درصد از دررفتگی‌ها) و اغلب در فوتبال، اسکی در سراشیبی و سایر ورزش‌های میدانی مشاهده می‌شوند.
  • دررفتگی‌های میانی تنها عامل ۵ تا ۶ درصد از تمام دررفتگی‌های مچ پا هستند.
  • بهبود دررفتگی‌های سین‌دسموتیک و میانی مچ پا بیشتر طول می‌کشد و نیاز به استراتژی‌های درمانی متفاوتی نسبت به دررفتگی‌های جانبی مچ پا دارند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟


در بیشتر موارد، مراجعه به پزشک برای پیچ خوردگی مچ پا بستگی به خودتان دارد. پزشک می‌تواند یک تشخیص کامل را انجام داده و شما را به سمت بهترین درمان ممکن هدایت کند، اما همیشه ضروری نمی‌باشد، هرچند در صورتی که درد غیر قابل کنترل باشد، نمی‌توانید راه بروید یا مچ پا ظرف یک هفته بهبود قابل توجهی پیدا نمی‌کند قویاً توصیه می‌شود که به یک پزشک مراجعه کنید.

پزشک چگونه تشخیص می‌دهد؟


برای تشخیص پیچ خوردگی مچ پا:

  • پزشک با حرکت دادن مچ پا در چند جهت به منظور بررسی شدت آسیب رباط و درجه‌ی دررفتگی بر اساس میزان درد، تورم و کبودی یک معاینه و ارزیابی کامل از مچ پا انجام می‌دهد.
  • در صورتی که دررفتگی و رگ به رگ شدن مچ پا به حد کافی شدید باشد، ممکن است پزشک برای اطمینان از عدم شکستگی استخوان‌ها از رادیوگرافی استفاده کند.
  • در موارد نادر ممکن است برای تایید تشخیص پزشک ام آر آی تجویز شود.

بهترین روش‌ها برای درمان پیچ خوردگی مچ پا


بدون درمان مناسب، مشکلات جدی می‌توانند بروز پیدا کنند، مانند کاهش دامنه حرکتی، درد و تورم مزمن و ناپایداری مفصل. این مشکلات می‌توانند تحرک و توانایی‌های کلی را محدود کنند و باعث طولانی‌تر و مشکل‌تر شدن فرایند بهبودی شوند. بنابراین مراقبت از مچ پای پیچ خورده و رعایت دوره‌ی درمانی کاملاً ضروری است.

درمان‌های اولیه

درمان‌های اولیه پیچ خوردگی مچ پا

این درمان‌ها التهاب را کاهش داده و چهار بخش دارند:

  • استراحت: مچ پای خود را استراحت دهید و از اعمال هرگونه فشار روی آن اجتناب کنید. در صورت توصیه‌ی پزشک، می‌توان از عصای زیر بغل و یا نوع دیگری از نگهدارنده مچ پا تا زمانی که راه رفتن بدون درد باشد، استفاده کرد.
  • یخ: برای کاهش تورم بلافاصله از یخ استفاده کنید، در یک تا سه روز اول بعد از دررفتگی یا تا زمان کاهش تورم، ۳ تا ۴ بار در روز به مدت ۲۰ دقیقه از یخ روی مچ پا استفاده نمایید.
  • فشار: پانسمان، بانداژ یا باندهای الاستیک را می‌توان برای بی‌حرکت کردن و نگه داشتن مچ پا به مدت ۲۴ تا ۳۶ ساعت اول بعد از دررفتگی مورد استفاده قرار داد. باندهای فشاری نقش محافظتی ندارند و یک بریس باید در صورت وارد کردن وزن روی مچ آسیب دیده استفاده شود.
  • بالا نگه داشتن: در ۲۴ تا ۳۶ ساعت اول بعد از آسیب دیدگی برای جلوگیری از تورم و کبودی، پای آسیب دیده‌ی خود را حداقل ۲ تا ۳ ساعت در روز بالاتر از سطح قلب نگه دارید، می‌توانید این کار را با دراز کشیدن روی کمر و بالا بردن پا با چند بالش انجام دهید.

فیزیوتراپی 

فیزیوتراپی مچ پا

فیزیوتراپی به عنوان یک جزء اصلی درمان پیچ خوردگی مچ پا در نظر گرفته می‌شود که بطور قابل توجهی فرایند بهبودی را تسهیل می‌کند. هدف کلی فیزیوتراپی کاهش درد و تورم، افزایش پایداری و حس عمقی (درک شما از نحوه حرکات بدن) و برگشت شما به میزان فعالیت قبل از دررفتگی می‌باشد. فیزیوتراپی برای سالم نگه داشتن مچ پا و پیشگیری از آسیب‌های بیشتر در آینده نیز موثر است. به جز در مواردی که دررفتگی مچ پا شدید است، فیزیوتراپی معمولاً می‌تواند بلافاصله بعد از آسیب دیدگی شروع شود و گاهی اوقات همراه با درمان‌های دیگر مانند نوار زدن یا آتل بستن مچ پا انجام می‌گیرد. فرایند توانبخشی برای مچ دررفته شامل موارد زیر است:

  • ورزش‌های دامنه حرکتی: تورم و درد ناشی از پیچ خوردگی مچ پا می‌تواند منجر به محدودیت حرکت شود، اما این ورزش‌ها به منظور بازیابی حرکت مچ پا طراحی شده‌اند.
  • ورزش‌های تقویت عضله: عدم توانایی برای حرکت مچ پا بطور مناسب می‌تواند باعث ضعف و در نهایت ناپایداری طولانی مدت مچ پا شود که خطر آسیب در آینده را افزایش می‌دهد. تقویت مچ پا به بازیابی توان و پیشگیری از بروز این مشکل کمک می‌کند.
  • تمرین بدن آگاهی و تعادل: این بخش از توانبخشی موجب بهبودی تعادل کلی شده و به عضلات برای یادگیری واکنش به هرگونه خطرات احتمالی مانند سطوح ناهموار یا ناپایدار کمک می‌کند.
  • تمرین عملکردی: با بهبود آسیب شما، درمان پیشرفت کرده و فعالیت‌هایی که قبل از دررفتگی و رگ به رگ شدن مچ پا انجام می‌دادید و حال در انجام آنها مشکل دارید مانند راه رفتن، دویدن یا پریدن را در بر خواهد گرفت.
  • تمرین مختص به فعالیت: اگر قصد از سرگیری یک ورزش یا شغلی را دارید که نیاز به توان بیشتری از مچ پا دارد، ممکن است نیاز به توانبخشی اضافه‌ای باشد، این تمرین بطور خاص بر اساس ورزش، فعالیت یا شغل شما طراحی شده و به تدریج شما را به حدی می‌رساند که بتوانید حرکات لازم را بطور مناسب و بدون درد انجام دهید.
  • بریس: بریس‌های مچ پا و مچ‌بندها به منظور محافظت از رباط‌ها در مچ پا طی بهبودی آنها و پیشگیری از آسیب بیشتر مورد نیاز هستند. این وسایل بخصوص برای ورزشکارانی که در تلاش برای از سرگیری تدریجی ورزش خود هستند مهم می‌باشند، زیرا برای محافظت از مچ پا در حین انجام حرکات دشوار نیاز به پایداری بیشتری است.

چگونه می‌توان از مچ پا محافظت کرد و از آسیب در آینده جلوگیری کرد؟


با اینکه در صورت انجام درمان مناسب و رعایت دستورالعمل‌های ارائه شده سرانجام اکثر موارد دررفتگی مچ پا خوب است، اما یک حقیقت ناگوار وجود دارد: یک بار دررفتن مچ پا شما را حداقل دو برابر بیشتر مستعد ابتلا به یک دررفتگی دیگر طی یک سال بعد می‌کند. دررفتگی‌های دیگر مچ پا می‌توانند به طرف مختلفی مانند حالت اول رخ دهند، اما معمولاً ناشی از بازگشت زود هنگام به ورزش می‌باشند. در این موارد، رباط‌ها زمان کافی برای بهبودی پیدا نمی‌کنند یا ممکن است مچ پا توان کامل را باز نیافته باشد و در نتیجه دررفتگی مچ پا مجدداً رخ می‌دهد. برخی افرادی که مجدداً دچار دررفتگی و رگ به رگ شدن مچ پا می‌شوند ممکن است وارد یک چرخه‌ی آسیب دیدگی مکرر همان مچ پا شوند. این فرایند می‌تواند منجر به وضعیتی به نام ناپایداری مزمن مفصل مچ پا (CAI) شود.

  • افراد مبتلا به CAI اغلب دوره‌هایی از ناپایداری یا ول کردن مچ پا را حین راه رفتن، انجام فعالیت‌ها یا فقط ایستادن تجربه می‌کنند.
  • درد، ناراحتی، تورم و حساسیت مزمن متداول است.
  • برخی فعالیت‌ها که نیاز به حرکات قطع کننده دارند مانند بسکتبال، تنیس و فوتبال می‌توانند باعث بدتر شدن وضعیت نیز بشوند.
  • ناپایداری مزمن مفصل مچ پا در صورت عدم رسیدگی می‌تواند باعث دررفتگی مکرر مچ پا شود که در نهایت منجر به ناتوانی طولانی مدت خواهد شد.
به این پست امتیاز دهید.
درمان پیچ خوردگی مچ پا در نوجوانان و ورزشکاران بعلت آسیب حین ورزش
4 از 1 رای